Toen wij op vakantie waren is mijn tante overleden. Tante en ik hadden een goede band en ik vind het heel erg jammer dat ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen. Gelukkig kon ik wel aanwezig zijn bij de uitvaart.
Het viel niet mee, het valt eigenlijk nooit mee. Tijdens een uitvaart komt er bij mij altijd heel veel terug van de uitvaart van onze zoon, maar nu waren er ook nog eens wat meer overeenkomsten. Het was in hetzelfde crematorium als waar de uitvaart van Justus was en daar kom ik wel vaker, maar nu was ook nog eens de uitvaartspreker dezelfde als bij de crematie van Justus, en verder lag tante in net zo'n zelfde kist als waar Justus in gelegen had.
Na de dienst kreeg ik een kettinkje dat van mijn tante geweest is, omdat wij zo'n goede band hadden, werd erbij gezegd. Misschien een kettinkje zonder financiële waarde, maar voor mij wel heel erg bijzonder. Ik ga het niet dragen, maar het komt bij de urn van Justus te liggen. Daar bewaar ik ook de kleine sierblikjes waarin een beetje as van mijn ouders en mijn schoonmoeder zit.
Toen ik weer terug thuis was, heb ik mijn wandelspullen gepakt en daarna ben ik naar de kust gereden. Ik wilde uitwaaien, alleen stond er niet veel wind. Voor het zeiljacht was het blijkbaar wel genoeg, maar voor mij niet, voor mij was er niet genoeg wind om mijn hoofd leeg te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten