oregano en zonnehoed

Vrijwel alle planten in onze tuin heb ik gekozen om insecten en vlinders te lokken. Neem nou oregano (wilde marjolein), het kan niet anders dat ik die daarop geselecteerd heb, want nu deze plant bloeit lijkten alle vlinders uit de buurt wel in onze tuin te zitten.

De vlinders die ik nu vooral zie zijn de atalanta, het klein koolwitje en het bruin zandoogje.

Ook de zonnehoed wordt wel gewaardeerd:

De oregano (wilde marjolein) is een plant waar soms flink in gesnoeid moet worden, anders neemt het de hele border over. Ik heb deze plant ooit opgekweekt uit zaad en op verschillende plaatsen in de tuin gezet. Vooral de planten die echt de hele dag in de volle zon staan, doen het goed. 

De zonnehoed op de foto's staat daar ook wel naar haar zin, want ieder jaar komt ze terug. Een ander exemplaar die al jarenlang in een grote pot stond, is dit jaar voor het eerst niet teruggekomen. De plant op de foto had ik ooit van de plant in de pot afgestekt. 

televisie en lezen

Het is zomer, het is warm en ik vind dan niks zo fijn als op een ligbed in de tuin te zitten. De schaduw van een boom en af en toe een beetje wind, maken het aangenaam. 

De ligbedden komen uit een erfenis van een oom en zijn misschien de mooiste niet meer, maar dat vinden wij niet erg. De kussens die erbij hoorden deden we weg en we kochten kussens die we wél mooi vonden. 

Op de luisterapp stond het boek Het Zoutpad van Raynor Winn niet en omdat ik het toch graag wilde lezen, kocht ik het boek voor twee euro op Vinted. Daar kwamen verder geen (verzend)kosten bij. Ik ben nu halverwege het verhaal en het leest lekker vlot. 

En verder houd ik het hier een beetje rustig. Ik ga naar mijn werk, doe af en toe iets in de tuin en in het huishouden, ik kijk aan het eind van de middag naar de Tour de France, zie drie keer in de week het Perfecte Plaatje en volg op NlZiet The Great Britisch Sewing Bee: klik! Normaal ben ik niet zo'n hele erge televisiekijker, maar nu spendeer ik dus toch best wel wat uren in de week aan de televisie.

flessenpost

Om de warmte en de drukte voor te zijn, parkeerde ik mijn auto al om 7.10 uur aan de kust, om een rondje te gaan wandelen. Misschien denken sommigen van jullie nu wel 'welke warmte?', maar hier in Zeeland is het warmer dan in het noorden van Nederland. Gisteren scheelde het maar liefst tien graden!

En de drukte heeft er natuurlijk alles mee te maken dat het hoogseizoen begonnen is, alhoewel de echte drukte pas vanaf zaterdag zal komen. Komend weekend beginnen de schoolvakanties voor Zeeland, Noord-Brabant en Limburg en dat brengt altijd de grootste drukte met zich mee. 

Toen ik vanmorgen langs dit vakantiepark liep, lagen een hoop mensen misschien nog lekker te slapen:

Veel andere wandelaars ben ik niet tegengekomen.

Een paar jaar geleden werd onder de bevolking hier een enquête over het toerisme gehouden. Er werd onder andere gevraagd welke dingen als een probleem ervaren werden. De weg waarop ik vanmorgen wandelde, het duinpad, kwam als het grootste probleem naar voren. Het kan daar namelijk erg chaotisch zijn en het is een pad waar ik op drukke dagen ook niet ga wandelen. Als wandelaar wordt je daar namelijk van de sokken gereden door fietsers die naast elkaar blijven fietsen, ook als ze tegemoetkomende fietsers passeren, die vaak ook nog eens naast elkaar blijven rijden. Anderzijds hebben de fietsers dan weer last van wandelaars die midden op het pad lopen en honden aan uitlooplijnen en kinderen die opeens voor iemands wiel schieten. 

Het heeft even geduurd voor de gemeente met een oplossing kwam, maar gelukkig is die oplossing nu gevonden en hebben ze deze borden geplaatst:

Tja... je mag me cynisch noemen, maar ik denk niet dat dit gaat helpen. 

Op 3,5 km ben ik trouwens maar twee van deze borden tegengekomen en die stonden slechts op een paar meter van elkaar. Het zou kunnen dat ik niet goed opgelet heb en dat er meer borden gestaan hebben, maar na 3,5 km ben ik omgedraaid en liep ik dezelfde weg terug en dan zou ik ze twee keer gemist hebben. Het kan natuurlijk hè, want ik kijk het liefst van al naar de zee als ik daar loop.

Ik kies er dus voor om hier te gaan wandelen als het rustig is, maar niet iedere local mijdt het pad als het druk is en dat botst soms en daarover schreef Oma Baard een tijdje terug: klik! Er wordt hier wel vaker op toeristen gemopperd, maar blijkbaar vergeten al die mensen dat ze zelf vast ook weleens ergens als toerist rondlopen en daar de boel ophouden of niet goed uitkijken of in de weg lopen/fietsen. Ik kan daar nooit zo met mijn verstand bij. 

Tijdens mijn wandeling vond ik iets:

Flessenpost! Of meer post in een potje.

De tekst op het briefje verwijst naar een tekst in de Bijbel. Als niet-gelovige ga ik er verder niet naar op zoek, maar ik zal het potje met inhoud wel verder laten zwerven. Misschien komt het dan bij iemand terecht die er wel iets mee kan. 

mooie wandeling

Man en zoon zijn met de nieuwe ramen bezig, maar het werk ligt even stil. Zoon is vorige week, tijdens een ander werkje, gigantisch door zijn rug gegaan. Hij is wel gewoon naar zijn werk geweest, maar thuis houdt hij even rust. Zodoende konden manlief en ik gaan wandelen, want die ramen kan man niet alleen doen. 

We gingen gistermorgen al op tijd de deur uit en reden in drie kwartier naar het Belgische Vinderhoute, een dorpje vlakbij Gent.

(Bron: Google Maps)

Een dag eerder had ik daarvoor een route op de computer uitgestippeld: een wandeling door het dorpje, in het bos, in een natuurgebied en langs kastelen.

(Bron: RouteYou)

Ik had al op het www gelezen dat alle kastelen privé eigendom zijn, maar dan nog hoop je hier en daar een glimp van een kasteel op te vangen. Door de begroeiing hebben we er helaas weinig van gezien en onderstaand kasteel is de enige dat ik heb kunnen fotograferen.

Er was nog een ander kasteel dat goed te zien was, maar door mensen op het (privé)terrein heb ik daar geen foto van genomen, want dat vond ik te brutaal. 

Maar goed, Vinderhoute... wij hadden er nog nooit van gehoord en toch zijn we al eerder in die buurt wezen wandelen. Het is een dorp met pakweg twaalfhonderd inwoners en vijf kastelen.

De Sint-Bavokerk dateert uit 1856:

De koster gaf ons een korte uitleg over zijn kerk en het interieur en hij wilde weten hoe het bij ons gesteld is met de pastoors en de katholieke kerken. Wij zijn beiden niet gelovig, maar gelukkig konden we hem er wel iets over vertellen.

Na hem hartelijk bedankt te hebben voor zijn uitleg en tijd vervolgden we onze weg.

We kwamen tijdens de wandeling, in Drongen deze Onze-Lieve-Vrouwekerk tegen:

En wat was er eerst: de kapel of de vluchtheuvel waar het op staat?

🠇🠇🠇

Deze Sint-Annakapel is uit circa 1700 en staat midden op een vijfsprong van wegen. Eigenlijk vind ik een kapel op een vluchtheuvel best wel iets symbolisch hebben. 

We dwaalden door de Vinderhoutse bossen en later ook nog door de Vallei van de Oude Kale, een ander natuurgebied. 

Er zijn daar mooie en goed onderhouden wandel- en fietspaden.

De Van Vlaenderensmolen uit 1905:

In de tuin staat een kapelletje met de Zwarte Madonna erin:

Bij tuincafé 't Wegeltje hadden we onszelf een ijsje beloofd.

Maar manlief had na de wandeling toch meer zin in een biertje. Het bordje waarop stond dat er verse sangria was lonkte naar mij. 

We genoten in de prachtige tuin van onze drankjes. 

Later, op de terugweg naar huis, aten we bij Intratuin alsnog een ijsje.

puppy

We zijn weer even braaf met een puzzel die ik in de kringloopwinkel kocht:

Het is niet bekend of de puzzel compleet is, want dat is niet gecontroleerd. Zelf zou ik nooit een puzzel naar de kringloop brengen waar een stukje van ontbreekt. Laatst had onze Moppie op een paar stukjes van een legpuzzel liggen kauwen en die puzzel heb ik naderhand gewoon weggegooid, want die was te veel beschadigd. Met deze puzzel is het nog even afwachten of hij weer door kan naar iemand anders of dat hij ook in de kliko zal belanden. Hij is nog niet klaar. Wij bewaren puzzels nooit en zodra een puzzel gelegd is, gaat hij terug in de doos en daarna doen we hem weg.

🐶 🐶 🐶 🐶

Ik ging op puppykraamvisite en maakte daar een cadeautje voor:

Ik kocht een klein vouwkratje en vulde dat met paar zakjes met kleine hondensnoepjes, poepzakjes en een paar speeltjes.

De puppy zelf vond het allemaal wel goed. Hij heeft een tijdje naast me op de bank liggen spelen met een balletje en viel daarna bij zijn baasje op schoot in slaap.

Het is wel weer lief zo'n puppy en hij is bij mensen terechtgekomen die bekend zijn met dit ras: dit is hun derde dalmatiër. Ze hebben nog een andere van elf jaar. Op de kaart, die ik bij mijn cadeautje gestopt had, schreef ik dat ze samen met de pup maar grote avonturen mogen beleven. Wij zullen het hondje regelmatig zien en misschien zal hij ook weleens een dagje bij ons zijn als zijn baasjes weg moeten. 

🌞 🌞 🌞 🌞

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

het zit erop

Dat was het dan: na zestien jaar van mijn leven naailes gevolgd te hebben, is het nu klaar! Noodgedwongen, door artrose, heb ik er een punt achter moeten zetten. Mijn medecursisten wilden mijn vertrek niet zomaar voorbij laten gaan en we gingen daarom, voordat de laatste naailes begon, samen uit eten. Een andere cursist, die we sinds december niet meer gezien hadden vanwege ernstige gezondheidsklachten, kon gelukkig ook bij het etentje zijn. We hebben gelachen en we hebben gehuild, maar vooral hebben we een mooie avond samen gehad. 

Van de week was ik eerder al op pad geweest om iets voor de docente en de andere cursisten te kopen. Na lang nadenken over wat ik kon geven, besloot ik voor iedereen een cadeaubon van de HEMA te kopen. Verpakt in een mooie kaart, met daarop voor ieder een persoonlijk geschreven bericht nam ik op deze manier afscheid. 

Het laatste naailesproject heb ik vanmorgen thuis afgemaakt:

Patroon uit Diana Mode 2004.

Zestien jaar naailes... wat heb ik veel geleerd en veel gemaakt! Ik heb leuke mensen leren kennen, veel lief en leed gedeeld. Natuurlijk ga ik de gezellige avonden missen, maar anderzijds vind ik het ook wel fijn dat ik nu niet meer iedere week 's avonds de deur uit moet. In de zomer (voorjaar, herfst) was dat niet erg, in de winter was het niet altijd zo prettig om door weer en wind de weg op te moeten. Alleen als het echt te slecht was om te rijden (ijzel, sneeuw), ging de les niet door. 

Met kleding naaien stop ik niet en als ik aan iets bezig ben waar ik zelf niet uitkom, dan mag ik altijd op naailes langskomen. De docente, die nu zelf de pensioenleeftijd bereikt heeft, blijft les geven. Wel gaat ze een paar groepen samenvoegen en misschien gaat ze een soort 10-rittenkaart invoeren voor mensen die sporadisch naar les komen. Daar zou ik dan ook gebruik van kunnen maken. 

hazelworm

Zoals ik al eerder schreef waren wij tijdens onze wandelingen in de Ardennen geen wild tegengekomen. Wel zagen we een hazelworm en daar was ik minstens zo blij mee, want die had ik nog nooit gezien.

Een hazelworm is een hagedis zonder pootjes waardoor hij op een (kleine) slang lijkt, maar het diertje is niet gevaarlijk. Zo bijt een hazelworm niet en is hij ook niet giftig.

In Nederland komt de hazelworm ook voor en wel in alle provincies, alleen in Zeeland niet. Het was leuk om er opeens zomaar eentje te zien. 

🦎 🦎 🦎 🦎 🦎

Manlief en ik hadden twee weken vakantie en nu gaan we weer aan het werk. Vakantie is fijn, maar de collega's zien is ook weer leuk. En in mijn geval is het ook weer fijn om naar de bewoners te gaan. Wij gaan nu de hele zomer werken en als alle collega's weer terug van vakantie zijn, hebben wij nog de derde week van onze zomervakantie en daarachter ook gelijk een week herfstvakantie. 

sprookjesachtig

 Als je een mooie wandeling in de Ardennen wil maken, dan is de wandeling langs rivier de Ninglinspo echt een aanrader. Wij waren hier als eens eerder tijdens een familieweekend, op aanraden van mijn zwager. We hebben toen een klein stukje van de route gelopen, maar niet voor iedereen was deze wandeling geschikt en daarom keerden we al snel weer terug. Nu waren man en ik hier terug om de wandeling toch een keer helemaal te maken. 

Er zijn verschillende routes die je kan volgen en wij kozen voor de blauwe route met een medium moeilijkheidsgraad. Manlief zou wel een moeilijke route kunnen lopen, maar ik ben niet zo'n held als het om klimmen en klauteren gaat. In deze route zaten een paar kleine uitdagingen, zoals je soms moeten vasthouden aan een touw zodat je niet weg zou glijden, maar over het algemeen was hij goed te lopen. 

De Ninglinspo is de enige bergrivier van België en sinds 1949 is de rivier beschermd erfgoed en ondertussen behoort het gebied tot uitzonderlijk onroerend erfgoed van Wallonië, vanwege de natuurlijke schoonheid en de geologische waarde. 

Wat deze wandeling zo populair maakt is eigenlijk wel de sprookjesachtige omgeving. 

Over slingerpaadjes en houten bruggetjes volg je het pad omhoog langs de rivier. 

De rivier was nu smal en rustig, maar als het geregend heeft schijnt het er allemaal een stuk woester aan toe te gaan.

Je ziet watervallen en natuurlijke gevormde bassins.

Ook deze dag waren wij al vroeg aan de wandeling begonnen en pas na een uur werden we ingehaald door andere wandelaars. Omdat het zo'n mooie wandeling is, kan het hier best wel druk zijn. Wij waren nu door de warmte vroeg op pad, maar eigenlijk kun je sowieso het beste 's morgens al vroeg vertrekken om zo de grootste drukte voor te blijven. 

De wandeling is lusvormig en bij de rode pijl op het kaartje hieronder, is het keerpunt om aan de afdaling terug naar het parkeerterrein te beginnen.

(Bron: GeoTracker)

Halverwege de terugweg namen we een kijkje vanaf het Uitkijkpunt van Drouet:

De terugweg was trouwens een stuk minder spectaculair dan het mooie pad langs de rivier: het was de hele weg zoals op de foto hieronder. 

Op zich was dat ook niet erg: zo naar beneden toe liep het eigenlijk wel fijn.