het zit erop

Dat was het dan: na zestien jaar van mijn leven naailes gevolgd te hebben, is het nu klaar! Noodgedwongen, door artrose, heb ik er een punt achter moeten zetten. Mijn medecursisten wilden mijn vertrek niet zomaar voorbij laten gaan en we gingen daarom, voordat de laatste naailes begon, samen uit eten. Een andere cursist, die we sinds december niet meer gezien hadden vanwege ernstige gezondheidsklachten, kon gelukkig ook bij het etentje zijn. We hebben gelachen en we hebben gehuild, maar vooral hebben we een mooie avond samen gehad. 

Van de week was ik eerder al op pad geweest om iets voor de docente en de andere cursisten te kopen. Na lang nadenken over wat ik kon geven, besloot ik voor iedereen een cadeaubon van de HEMA te kopen. Verpakt in een mooie kaart, met daarop voor ieder een persoonlijk geschreven bericht nam ik op deze manier afscheid. 

Het laatste naailesproject heb ik vanmorgen thuis afgemaakt:

Patroon uit Diana Mode 2004.

Zestien jaar naailes... wat heb ik veel geleerd en veel gemaakt! Ik heb leuke mensen leren kennen, veel lief en leed gedeeld. Natuurlijk ga ik de gezellige avonden missen, maar anderzijds vind ik het ook wel fijn dat ik nu niet meer iedere week 's avonds de deur uit moet. In de zomer (voorjaar, herfst) was dat niet erg, in de winter was het niet altijd zo prettig om door weer en wind de weg op te moeten. Alleen als het echt te slecht was om te rijden (ijzel, sneeuw), ging de les niet door. 

Met kleding naaien stop ik niet en als ik aan iets bezig ben waar ik zelf niet uitkom, dan mag ik altijd op naailes langskomen. De docente, die nu zelf de pensioenleeftijd bereikt heeft, blijft les geven. Wel gaat ze een paar groepen samenvoegen en misschien gaat ze een soort 10-rittenkaart invoeren voor mensen die sporadisch naar les komen. Daar zou ik dan ook gebruik van kunnen maken.