ja

Man en ik wonen drieëndertig jaar samen. Dat is toch best wel al eventjes... We deelden veel lief en ook veel (groot) leed, maar we bleven altijd van elkaar houden. En nu we ouder zijn, 61 en 60 jaar, zijn we aan een nieuwe fase in onze relatie begonnen. Vandaag zijn we namelijk getrouwd! 

Na al die jaren was het eigenlijk maar een formaliteit en als het aan manlief had gelegen, dan waren we alleen maar even met twee getuigen naar het gemeentehuis gegaan en verder niks, maar dat vond ik nogal erg sober. Een maand geleden stuurden we daarom op de groep-apps van onze broers en zussen een feestelijke aankondiging, met de mededeling dat we gingen trouwen. Omdat we in eerste instantie alleen de getuigen (zoonlief en mijn jongste broer) gevraagd hadden en verder nog aan niemand iets hadden verteld over ons voornemen, kwam het voor iedereen als een hele grote verrassing. 

Ik kocht een jurk, geen officiële trouwjurk maar een lange galajurk. Jasje erover en hakken eronder.

De huwelijksvoltrekking was zo gebeurd en nu zijn we dus echt officieel man en vrouw. 

Toen we terug thuis waren kwamen onze broers, zwagers en (schoon)zussen. We hadden thuis een gezellige morgen met koffie en taart en later een fijne lunch in een restaurant. Het was een mooie dag en achteraf is manlief toch ook blij dat we het wat uitgebreider gevierd hebben. 

Ondertussen zijn de nette kleren weer uit en gaan we gewoon weer verder zoals eerst. Wettelijk gezien is er nu iets veranderd, maar ons gevoel voor elkaar niet.

leeshulpje

Begin augustus liep ik samen met een vriendin over een rommelmarkt en opeens wees ze naar een ding... ze zei dat het een leeskussentje was. Ik kende het niet. Eenmaal thuis ging ik toch eens op het wereldwijdeweb kijken waarvoor zo'n kussentje diende en al snel ontdekte ik dat het exemplaar wat wij gezien hadden, een boekenpoef van The Bookseat was. 

Eerlijk gezegd was mijn interesse wel gewekt...Ik heb artrose in mijn nek en last van allerlei spieren in mijn schouders en rug en misschien zou zo'n boekenpoef wel een handig hulpje voor mij kunnen zijn. Ik vond ze alleen best wel aan de prijs, want wat als het me niet zou bevallen? Dan was ik toch gelijk een hoop geld kwijt. 

Ik heb eerst maar eens met een gewoon zacht kussen, dat ik een beetje kon vormen, geprobeerd of lezen op deze manier handig was. En ik ben verder op onderzoek uitgegaan, want er bestaan ook nog leeskussens van andere merken, maar ik viel toch steeds terug op de boekenpoef van The Bookseat.

Op Vinted werden tweedehands exemplaren aangeboden, voor bedragen tussen de vijftien en tweeëndertig euro. Maar steeds bleef de twijfel... En op een dag stond er opeens een heel nieuw boekenpoefje voor twaalf euro op en toen heb ik toch toegeslagen. Met verzendkosten erbij was ik nog geen zestien euro kwijt. Binnen een paar dagen had ik mijn leeshulpje in huis.

  En dan nu natuurlijk de vraag: bevalt het lezen op deze manier? Ja, ik vind van wel. Ik zit vaak op de bank met opgetrokken knieën te lezen (voeten op de bank of op het randje van de tafel) en daardoor kan het poefje mooi op mijn bovenbenen steunen. Ik vind het ook handig dat een boek open blijft liggen zonder dat je het hoeft vast te houden. Het boek dat ik nu lees is een paperback omnibus van 640 bladzijden en die blijft gewoon netjes staan en bladzijden omslaan is niet lastig. Ook voor het lezen op een gsm, een tablet of e-reader is het handig. Maar... gezien het feit dat er toch best wel veel boekenpoefjes tweedehands aangeboden worden, is blijkbaar niet iedereen enthousiast. Het was daarom ook dat ik best wel twijfelde, maar ik weet ondertussen dat het voor mij gelukkig wel heel erg goed werkt. 

📚 📚 📚 📚 📚

Het is al vanaf 8 september geleden dat een nieuw bericht van mij in de leeslijsten kwam te staan, terwijl ik daarna toch vrijwel elke dag iets geschreven heb. Al bijna TWINTIG dagen! Leuk is dat zeker niet en ik heb al van alles geprobeerd om het te verhelpen en ook heb ik een paar keer een klacht bij Google ingediend, waar Blogger van is. Er wordt niet op de klachten gereageerd en alles blijft helaas hetzelfde. Ik vind het echt ontzettend jammer, voor mezelf maar ook voor al die anderen die met hetzelfde probleem zitten. Gelukkig zijn er nog genoeg lezers die mijn weblog weten te vinden en daar ben ik zeer blij mee. Ik heb nog geen zin om naar een andere aanbieder zoals WordPress over te stappen en ik wacht het verder daarom nog maar af, in de hoop dat het op een goede dag toch weer allemaal goedkomt.

burendag

 Het was Burendag en een verre buur (met boerderij en een minicamping) greep deze dag aan om een rommelmarkt te organiseren. Ik besloot er even een kijkje te gaan nemen en fietste er heen. Op de oprit van de boerderij werd ik begroet door geiten en een kalfje.

En in de stal stonden schapen.

Daarna kwam ik op de rommelmarkt en dat viel toch wat tegen: er stonden slechts vijf kraampjes. En toch ben ik nog goed geslaagd, want ik heb een puzzel en een lapje stof gekocht:

Die puzzel vond ik zo leuk, dat ik die eigenlijk niet kon laten liggen 😅. En ik kocht ook twee fietsen: een tandem en een gewone fiets.

Geen echte fietsen, hoor. Ze zijn slechts een paar centimeter hoog :)

Ik kocht ze om er foto's mee te gaan maken en ze kunnen nog ergens als opschik staan.

 Al bij al was het toch nog een leuk uitje en het was fijn om een eind te gaan fietsen, want het was alweer een tijd geleden dat ik op de fiets gezeten had.

uitvaart

Toen wij op vakantie waren is mijn tante overleden. Tante en ik hadden een goede band en ik vind het heel erg jammer dat ik geen afscheid van haar heb kunnen nemen. Gelukkig kon ik wel aanwezig zijn bij de uitvaart. 

Het viel niet mee, het valt eigenlijk nooit mee. Tijdens een uitvaart komt er bij mij altijd heel veel terug van de uitvaart van onze zoon, maar nu waren er ook nog eens wat meer overeenkomsten. Het was in hetzelfde crematorium als waar de uitvaart van Justus was en daar kom ik wel vaker, maar nu was ook nog eens de uitvaartspreker dezelfde als bij de crematie van Justus, en verder lag tante in net zo'n zelfde kist als waar Justus in gelegen had. 

Na de dienst kreeg ik een kettinkje dat van mijn tante geweest is, omdat wij zo'n goede band hadden, werd erbij gezegd. Misschien een kettinkje zonder financiële waarde, maar voor mij wel heel erg bijzonder. Ik ga het niet dragen, maar het komt bij de urn van Justus te liggen. Daar bewaar ik ook de kleine sierblikjes waarin een beetje as van mijn ouders en mijn schoonmoeder zit.

Toen ik weer terug thuis was, heb ik mijn wandelspullen gepakt en daarna ben ik naar de kust gereden. Ik wilde uitwaaien, alleen stond er niet veel wind. Voor het zeiljacht was het blijkbaar wel genoeg, maar voor mij niet, voor mij was er niet genoeg wind om mijn hoofd leeg te maken. 

Er waren ook geen golven en het was eigenlijk wel heel erg rustig. Te rustig naar mijn zin.

Ik heb daarom maar naar muziek geluisterd.

De generatie boven ons wordt steeds verder uitgedund. Manlief heeft nu nog een tante van 87 jaar en ik heb nog een oom die 92 is en ook nog een tante van 87 jaar. De tante die nu overleden is was 97. 

fotobingo (6)

Aflevering 6 van de fotobingo van Anne: klik!  Met als deze week het thema trappen.

Traplopen vind ik zwaar, maar toch beklim ik regelmatig trappen. Trappen in straten, in gebouwen, van uitkijktorens, in het bos, in de bergen, dijk- en duinovergangen... Soms zijn het kleine trappen en soms zijn het ook wel hele hoge trappen, zoals onlangs in Straatsburg een trap van 330 treden. Een trap heeft een functie, want wil je hoger komen, dan ontkom je niet altijd aan een trap. 

Een trap is niet altijd zo goed te fotograferen, want soms zie je op een foto het hoogteverschil amper of vallen de treden helemaal weg. Toch had ik ook nu weer voldoende foto's voor het thema van de fotobingo, waarvan ik er tien heb geselecteerd.  

Arc de Triomphe (Parijs - Frankrijk))

Lyon (Frankrijk)

Bastia (Corsica-Frankrijk)

Bastia (Corsica-Frankrijk)

Le Tréport (Frankrijk)

Utrecht (Nederland)

Noto (Sicilië - Italië)

Louvre (Parijs - Frankrijk)

Colijnsplaat (Nederland)
Op de traptreden staan de namen van de verdronken dorpen.

Boedapest (Hongarije)

En dat waren ze dan, mijn trappen.

oordopjes

Na alle wandelingen in de bergen, was het nu weer de hoogste tijd om thuis te gaan lopen. Ik heb een paar vaste rondjes in de polder of langs de kust en ik besloot om een rondje door de polder te gaan doen. Meestal loop ik zonder oordopjes en luister ik naar de vogeltjes, maar nu had ik mijn oordopjes willen meenemen zodat ik tijdens het wandelen naar een boek kon luisteren, maar de oordopjes waren leeg. Tegenwoordig zijn ze steeds sneller leeg...

's Avonds ging ik een webinar over Lightroom (een fotobewerkingsprogramma) op de laptop bekijken en ik had via mijn oordopjes, die inmiddels weer opgeladen waren, willen luisteren, maar ze wilden geen contact met mijn laptop meer maken. 

Het is nu toch wel echt klaar met mijn oordopjes. Ik had deze 4,5 jaar en ik gebruik ze geen hele dagen, maar toch wel vaak. Als ik sta te strijken of op de roeitrainer train, gebruik ik ze en soms ook tijdens het wandelen. Gelukkig had ik nog niet zo lang geleden oordopjes gewonnen bij de Vriendenloterij en die kon ik nu mooi uitpakken. Ik zit dus niet gelijk zonder.

De webinar heb ik trouwens niet afgekeken, want het onderwerp was niet relevant voor mij. Het ging voornamelijk over foto's bewaren en slechte foto's verwijderen, maar dat doe ik liever op mijn eigen manier. Lightroom gebruik ik voornamelijk om foto's recht te zetten, want negen van de tien foto's die ik maak staan scheef en ik pas soms de belichting aan. Meer doe ik daar ook niet mee. 

Tijdens mijn wandelrondje kon ik naar mijn wollige vriendinnen zwaaien. Verderop lag de ram in het gras te slapen. Die heeft een drukke periode nu, want het is tijd om de ooien te dekken.  

huizen

In onze eerste vakantieweek, toen we in de Noordelijke Vogezen waren, maakte ik foto's van huizen die ik hier nog niet heb laten zien.

 

We waren toen al een paar keer door oud aandoende dorpjes met vakwerkhuizen gereden en in het kleine Rothbach maakten we op een dag een stop.

De meeste huizen hier zijn uit de 18e en 19e eeuw, maar je vindt er ook boerderijen en elementen uit de 16e en 17e eeuw.

De twee onderstaande foto's zijn in het stadje Niederbronn-les-Bains genomen.

In de Vogezen houden de mensen wel van tierelantijntjes in de tuin. Eigenlijk dacht ik er te laat aan om al die bijzondere tuinen en objecten te fotograferen. De foto hierboven, met al die ooievaars en tulbandblikken, maakt dat misschien nog een beetje goed. 

Het huis hieronder was in dezelfde straat, maar dan weer in een wat meer verwaarloosde staat. 

De twee volgende foto's nam ik in Baerenthal:

Het dorpje Lichtenberg:

Boven het dorp torent het Château de Lichtenberg uit:

Het kasteel dateert uit 1206 en raakte in 1870 zwaar beschadigd door een bombardement. Sinds 1990 vinden er restauratiewerkzaamheden plaats. Door de gevechten in 1870 zie je hier dan weer niet zoveel van die hele oude vakwerkhuizen, terwijl een dorpje als Rothbach, van de eerste serie foto's, maar een klein eindje van Lichtenberg afligt. Gelukkig dat destijds niet alles tijdens de Frans-Duitse oorlog verwoest werd.

voldoening

We maakten een paar wandelingen in de Jura, waarvan de wandeling in de Hoge Jura mij de meeste voldoening gaf. De week ervoor, toen we net begonnen waren met het wandelen in de bergen, had ik veel spierpijn en last van verzuring in mijn spieren gehad. De tweede week had ik daar totaal geen last meer van en dat merkte ik vooral tijdens de wandeling in dit rotsachtige landschap. 

We maakten een klim naar de top van een berg.

Terug was het pad een stuk vriendelijker en dat vond ik niet erg. Ik klim liever de smalle paadjes met losse stenen op dan dat ik daarvan moet afdalen. In een afdaling wil ik nog weleens vallen door rollende stenen, maar dat heb ik tijdens deze vakantie gelukkig niet gehad. 

We zijn door veel weides gelopen, die op dat moment net niet begraasd werden, alleen in deze wei moesten we langs de koeien lopen.

Na een afdaling van 200 meter kwamen we bij het hoogst gelegen meer van de Jura:

Lac de lamoura. Dit meer ligt 1155 meter boven de zeespiegel. 

En nu zit de vakantie er weer op! Gisteren zijn we uit de Jura vertrokken en eind de middag kwamen we, na een vlotte reis, terug thuis. Zoon blij, poezen blij en wij ook blij. 

We waren een week in de Noordelijke Vogezen en een week op de grens van de Jura en de Ain. We hebben veel gewandeld en het waren ook mooie wandelingen die we maakten. We bezochten de steden Straatsburg en Lyon. Steden die eigenlijk niet met elkaar te vergelijken zijn, maar beiden wel erg mooi zijn.

Morgen worden we weer op ons werk verwacht en het is dan ook weer leuk om de collega's en in mijn geval ook de bewoners te zien. 

Lyon

Lang geleden strandde ik met een groep twintigers in een park in Lyon. Het was avond en de voetbalwedstrijd Lyon-Parijs was net klaar, waardoor op alle wegen het verkeer vaststond. We konden geen kant op en het was al te laat om een camping te zoeken. We hebben toen onze tentjes in een park opgezet en daar de nacht doorgebracht. De volgende morgen zijn we alweer voor dag en dauw vertrokken.

Toen de kinderen nog klein waren (een dreumes en een peuter), stonden we met de caravan in Zuid-Frankrijk op een camping. Op de heenweg waren we over de tolweg gekomen en om geld te besparen, raadde iemand ons aan om over de RN-wegen, waar je niet hoeft te betalen, terug te rijden. En dat deden we. Na ik weet niet hoeveel rotondes en stoplichten en met een humeur ver onder het vriespunt, kwamen we pas halverwege de avond bij Lyon aan. Na een nachtje op een doorgangscamping, reden we de verdere weg naar huis over de tolweg. Dat schoot tenminste beter op.

Lyon dus... ik was er ooit twee keer een nacht, maar echt in de stad zelf waren man en ik nog nooit geweest. We besloten om er nu een keer echt heen te gaan en een stadswandeling te maken.

De auto stond op een P&R en we namen de metro naar het stadhuis, wat al gelijk een mooi en groot gebouw was:

Het centrum van Lyon staat vol met van die kolossale gebouwen. Het was en is een economisch rijke stad.

Église-Saint-Nizier:

Het Justitieel Paleis met op de achtergrond Basiliek Notre-Dame de Fourvière:

De Basiliek:

Deze werd tussen1872 en 1884 gebouwd. De voltooiing van het interieur duurde echter tot 1964. En dat is niet zo gek, want deze grote basiliek is binnen helemaal versierd met mozaïeken en beelden.

Je weet even echt niet wat je ziet als je daar binnen stapt, zo overweldigend is het.

Een fragment van een plafond:

Naast de basiliek is ook nog een kapel en onder de kerk is een crypte. De crypte is een stuk rustiger qua versieringen:

Vanaf de basiliek heb je een mooi uitzicht over de stad. 

De kathedraal is een ander imposant godshuis:

Deze werd tussen 1180 en 1480 gebouwd.

Mooi zijn ook de nauwe straatjes en de gekleurde gebouwen.

En in zo'n nauwe straat is het ook weleens leuk om naar boven te kijken en om zo een foto te nemen:

Vlakbij de basiliek zijn twee amfitheaters naast elkaar te vinden. Het theater dat hieronder op de foto staat is van 15 v.Chr.:

En dit was even Lyon in het kort. De stad staat vol met mooie gebouwen en er zijn grote pleinen en er zijn leuke winkeltjes en gezellige terrassen. Er valt nog veel meer over deze grote stad te vertellen, maar voor nu laat ik het hier even bij.