Op 10 november 1999 werd onze zoon Justus geboren, zeventien jaar later overleed hij. Vandaag zou hij zevenentwintig jaar geworden zijn en kunnen wij voor de tiende keer zijn verjaardag niet meer vieren.
De eerste twee jaar na zijn overlijden, nodigden wij op zijn geboortedag nog allemaal mensen uit om hem samen te herdenken. Van de tweede keer hielden man en ik echter een kater over, nadat achteraf iemand vertelde dat het zo'n gezellige avond was geweest en dat hij zo leuk met die en die had zitten kletsen. Het verschil tussen het rouwen van ons en het beleven van deze dag door anderen, werd hiermee pijnlijk duidelijk. Voor ons was dit geen gezellige dag, voor ons stond deze dag in het teken van verlies en verdriet en wij wilden liever soberheid. De jaren daarna deden we het daarom anders en nodigden we niet meer iedereen uit. Wie op deze dag wilde langskomen was welkom. De geboorte- en sterfdag van Justus... het werden hierdoor dagen die drie keer zo lang duurden dan een gewone dag. Man en ik bleven altijd thuis van ons werk en we wachtten op de visite die kwam aanwaaien en verder deden we de hele dag niks. De tijd kroop op zo'n dag tergend langzaam voorbij.
Dit jaar zijn wij het anders gaan doen, want hoe lief het ook was dat er altijd wel visite kwam, we besloten om niet langer meer thuis te zijn op deze dagen. Voor ons is het beter om elders afleiding te zoeken en natuurlijk is Justus hierbij in onze gedachten en op een dag als vandaag is hij dat nog meer dan anders. Alleen is het voor ons niet langer goed meer om juist op zijn geboorte- en sterfdag dag thuis te zijn. Op zijn sterfdag in februari waren wij daarom weg en ook nu zijn wij niet thuis. Laat ons vandaag maar buiten zijn en wandelen in de frisse lucht, samen maar toch ieder met onze eigen gedachten. Voor nu is dat voor ons is de enige juiste manier om deze dag door te komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten