gelezen

De laatste vier boeken die ik gelezen heb:

(Bron: Hebban)

En hiermee staat het aantal gelezen boeken dit jaar al op 23, wat best veel is voor mijn doen. Jarenlang las ik boeken van voornamelijk Nederlandse en Vlaamse auteurs, maar dat heb ik losgelaten en nu lees ik ook vaker boeken van buitenlandse schrijvers. 

🍰 🍰 🍰 🍰 🍰

Mijn oudste broer is vrijdag zeventig geworden en hij wil zijn verjaardag groots vieren, alleen zal dat waarschijnlijk pas in januari zijn. Vanwege gezondheidsklachten van zijn schoondochter gaat het hele feest nu even niet door. We vonden het jammer voor mijn broer en daarom hebben wij (man, zoon, ik) en een vriendin mijn broer mee uit eten genomen. Het werd een gezellige avond en mijn broer heeft enorm van het etentje en ons gezelschap genoten.

🌲 🌲 🌲 🌲 🌲

En verder...zijn we neergestreken in een huisje in de Vogezen in Frankrijk.

We zitten op een grote lap grond in het bos op een mooi plekje. Waar we zelf wonen is het rustig, maar hier hoor of zie je helemaal niks.

Conny, bedankt voor je e-mail. Ik wilde je terugschrijven, maar Outlook verzendt mijn e-mails niet. Geen idee of dat aan mijn laptop of aan de Vogezen ligt.

En verder iedereen bedankt voor de lieve berichten gisteren 😘

Mali

Omdat ik mijn telefoon als wekker gebruik, ligt deze 's nachts op mijn nachtkastje. Als ik er erg in heb zet ik het geluid van de oproepen zachter, maar niet helemaal uit. En zo werd ik op een nacht om kwart voor drie wakker van de telefoon. Het was een vreemd nummer en ik nam niet op, kort daarna kreeg ik ook nog een whatsapp van hetzelfde onbekende nummer. De volgende morgen zag ik dat de man (profielfoto op whatsapp) uit Mali (Afrika) kwam. Ik heb alles geblokkeerd, want ik ken niemand in Mali en ik hoef daar ook niemand te kennen. Ik was wel benieuwd naar het tijdsverschil en in Mali is het twee uur vroeger dan hier. De beller belde mij dus om kwart voor één lokale tijd. Voor daar is dat misschien niet laat, maar kwart voor drie 's nachts is dat voor mij wel.

⏰ ⏰ ⏰ ⏰ ⏰

Nog maar kort geleden was ons gazon een droge dorre gele boel en nu, na een paar buien, is het opeens weer groen:

Het is niet alleen gras, maar ook klaver, paardenbloemen, boterbloemen, draadereprijs, distels... Gewoon gras met onkruid dus! 

Wekenlang hoefde er niet gemaaid te worden, maar nu was het dan toch wel weer heel hard nodig. Man ging er gisteren met de grasmaaier over en nu ziet het er weer netjes uit. Het onkruid valt nu ook weer wat minder op 😉

😸😸😸😸😸

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

donkere wolken

Twee maanden geleden liet ik deze foto van een waterbassin zien:

Het bassin zat toen tot aan de rand vol met water. Na een paar maanden van droogte is het waterpeil aanzienlijk gedaald:  

Nu het alweer een paar dagen wat regent is het bassin weer aan het vullen.

Ik was aan het wandelen en voordat ik eropuit trok, stond ik eigenlijk in dubio: zou ik binnen op de loopband of buiten gaan lopen? Het werd dus buiten, ondanks de donkere wolken. Na een kwartier begon het te regenen en het ging steeds harder regenen. Ha, zo kon ik mooi mijn nieuwe regenjas uittesten! 

Na zes kilometer door de regen gelopen te hebben, kan ik wel zeggen dat de jas goedgekeurd is. En mijn waterdichte wandelschoenen zijn ook nog altijd waterdicht. Ik vond mezelf verder ook best wel stoer, want ik loop helemaal niet graag in de regen. 

Voordat ik de deur uitging had ik een briefje op de keukentafel gelegd, waarop stond dat ik aan het wandelen was. Ondertussen was manlief thuisgekomen en toen ik na de wandeling binnenstapte, zei hij: "oh, daar was je." Zo'n briefje kan ik in het vervolg ook wel achterwege laten...

ein-de-lijk!

Al zeven keer had ik (samen met een schoonzus en een nichtje) een afspraak voor een luchtballonvaart boven West Zeeuws-Vlaanderen opstaan en al die keren ging het niet door. Steeds gooide het weer roet in het eten: een te harde wind, zeewind, windvlagen, regen, hitte... iedere keer was er wel iets waardoor een ballonvaart niet verantwoord was. Voor overmorgen stond er weer een afspraak op, maar het zag er al snel naar uit dat die ook niet door zou kunnen gaan vanwege de verwachte regen. En toen kreeg ik gistermorgen een telefoontje van mijn schoonzus: ze had met de ballonvaarder (Madou) gebeld en als we wilden konden we dezelfde avond met een vlucht mee, alleen zou het dan niet boven Zeeuws-Vlaanderen zijn. We besloten om dat dan maar voor lief te nemen en om mee te varen.

's Avonds voegden we ons bij de zeventien medepassagiers op de afgesproken plaats, in een weiland tussen Kaprijke en Eeklo in België.

De luchtballon werd gevuld met lucht en wij kregen ondertussen instructies.

Het moment voordat we de lucht ingingen, vond ik best spannend! Maar eenmaal los van de grond was het vooral genieten.

Op onderstaande foto zie je linksonder op het weiland het helblauwe busje met aanhanger van Madou staan. Dit busje volgde ons, want later zouden de gevouwen ballon en de mand weer op de aanhanger geladen worden. Verder zaten de helpers van Madou in het busje. 

Achter het busje reden de 'volgers' en dat waren de familieleden/vrienden die bij de passagiers hoorden. In ons geval volgden man- en zoonlief ons. Hieronder zie je het busje met de aanhanger en de volgers rijden.

Eeklo:

Onlangs waren man en ik in Provinciaal Domein Het Leen in Eeklo wezen wandelen: klik!

Nu voeren we over het bos heen: 

Het arboretum van Het Leen:

Zomergem:

Na een uur varen en een afstand van vijftien kilometer afgelegd te hebben, maakten we een mooie landing op een pas bemeste akker 💩😁 

Het busje van Madou en de volgers, die we vaak vanuit de lucht gezien hadden, kwamen weldra aangereden:

De helpers en de piloot, die onderweg heel veel tekst en uitleg gegeven had, vouwden de ballon en alles werd op de aanhanger geladen.

Hierna kregen de passagiers een symbolische luchtdoop en een ballonvaartcertificaat. Na een hapje en een drankje namen we daarna afscheid van de mensen van Madou en gingen we terug naar huis. 

We hebben lang op een ballonvaart moeten wachten, keer op keer was er de teleurstelling als het weer niet doorging. En nu het eindelijk gelukt is, zijn we weer een hele ervaring rijker. We kunnen een ballonvaart van onze bucketlist afvinken, maar of we dat ook zullen doen...? Deze ballonvaart was al geweldig en stiekem smeden we al plannen, om ooit een ballonvlucht over ons eigen West Zeeuws-Vlaanderen te maken, zoals we altijd al van plan geweest waren. Maar eerst gaan we nagenieten van deze mooie avond en sparen voor een volgende keer.

eclips

 Mijn foto's van de eclips.

Ik stond in de badkamer en kon zo vanuit het dakraam fotograferen.

Althans... zoonlief had het dakraam er voor me uitgehaald, zodat ik vrij zicht had en niet tegen een rand aankeek. 

Speciaal voor deze gelegenheid had ik een uv-filter voor mijn telelens gekocht, zodat de straling de sensor van mijn camera niet kon beschadigen. Tijdens de zonsverduistering ben ik een beetje aan het experimenteren geweest met iso, sluitertijd en diafragma. Er zijn veel betere en mooiere foto's van anderen van de eclips te vinden, maar zoiets als dit was weer een mooie oefening. Hierna laat ik de uv-filter voor mijn lens zitten, want het is tevens een goede beschermlaag tegen krassen op de lens.

De eclips uit 1999 herinner ik me nog goed. Ik werkte in het ziekenhuis en samen met mijn collega's stond ik op het balkon, van de afdeling waar we werkten, toe te kijken. Zes maanden in blijde verwachting was ik toen van onze Justus. 

Destijds zullen we wel eclipsbrillen gehad hebben, nu keek ik via het lcd-scherm van mijn camera naar de zonsverduistering. Man en en zoon keken door een laskap en konden het gebeuren zo ook goed volgen. 

kilometers

De kilometerstand van mij auto:

124.000, wat een mooi rond getal! Ik moest er gewoon een foto van maken!

Een paar weken terug werd mijn auto gekeurd en alles was in orde en ik kan er weer een jaartje mee rijden, als het goed is. Ik ben de tweede eigenaar van deze auto en de vorige eigenaar was iemand die er niet veel kilometers mee gemaakt heeft en ik rij inmiddels ook niet veel meer. Er zijn jaren geweest dat ik rond de 20.000 km per jaar reed, maar dat is allang niet meer zo. Ik rijd kleine stukjes hier in de buurt en af en toe maak ik een langere autorit om het autorijden bij te houden. Ik vind het namelijk wel belangrijk dat ik goed bij kan blijven in het verkeer, ook op wegen waar het een stuk drukker is dan hier. Waar ik woon is namelijk niet zo veel verkeer. Nu in het zomerseizoen is het wel iets drukker, maar dan nog is het nog steeds niet echt druk.

Dit is mijn zevende auto. Mijn laatste twee auto's waren vrij jong toen ik ze kocht, maar de auto's daarvoor waren allemaal al tien jaar of ouder. Die waren goedkoper in aanschaf, want toen zaten we financieel een stuk krapper dan nu. Ik heb ook altijd maar één echt spaardoel gehad en dat was sparen voor een auto. 

Naast mijn auto staan er nog twee auto's voor de deur: van man en van zoon. De auto van manlief is een auto van de zaak en hij rijdt er ongeveer 30.000 km per jaar mee. Die maakt dus wel heel veel kilometers. De auto van zoonlief is een eigen auto en ik vind het altijd zo leuk om te vertellen (en het is ook niet de eerste keer dat ik dit op mijn weblog vertel), maar dat autootje is een jaar jonger dan zoonlief. Zoon is nu 28 en zijn auto is 27 jaar. 

deuren

Flitsen en gerommel in de verte, een donkere lucht en volgens buienradar gingen we regen krijgen, maar helaas... na wekenlang droogte trok ook nu de bui weer langs, zonder dat er regen viel.

Er wordt hier nog altijd geklust en na negen ramen vervangen te hebben, hebben man en zoon nu ook de voor- en achterdeur geplaatst.

Hierna volgen nog vier ramen: twee keukenramen en de raampjes van de wc en de vroegere badkamer, waar nu de inloopvoorraadkast is. En als alle ramen en deuren vervangen zijn, volgt de afwerking.

Op 16 augustus is het drieëndertig jaar geleden dat we dit huis kochten. De voordeur had altijd alleen maar een deurklink en als de deur niet op slot gedraaid werd, kon je zo binnenstappen. De nieuwe voordeur valt wel in het slot als je hem dichtdoet en dat wordt wel even wennen. Ik ben benieuwd wie zich als eerste zal buitensluiten... 

werk en warmte

Al twee keer had ik een bericht geschreven en ik had beide berichten ook weer gewist. Het ging over mijn werk en ik schrijf niet zo graag over mijn werk. O jawel, over de leuke dingen kan ik van alles vertellen, maar nu was het toch een ander soort verhaal. Toen het van de week boven de dertig graden was, liet onze vakantiehulp weten dat ze niet kwam, want ze vond het te warm om te werken. En natuurlijk vind ik daar van alles van en vooral dat je zoiets niet tegenover de bewoners en je collega's kan maken. Het was een erg domme en egoïstische zet van deze vakantiehulp. In mijn eerdere berichten had ik er meer over geschreven, maar deze beknopte versie is eigenlijk net zo duidelijk.  

Op het werk rollen we van het ene hitteprotocol in het andere en het is gek, maar ondanks dat het erg warm is, wen ik er wel aan. We laten de zwaardere werkjes liggen en er wordt iets vaker pauze gehouden. Bij ons worden de bewoners trouwens wel gedoucht, anders zouden ze wekenlang niet onder de douche gaan als je het hitteprotocol strikt opvolgt. Omdat douchen in een kleine benauwde ruimte en met warm water plaatsvindt, is het voor het zorgpersoneel beter om tijdens een hittegolf de bewoners/cliënten/patiënten niet te douchen. Er vinden per dag ook meerdere douchebeurten achter elkaar plaats, wat het allemaal nog warmer en zwaarder maakt. Toch staat bij ons het belang van de bewoner voorop en vinden de douchebeurten wel gewoon plaats.

Naast mijn werk heb ik van de week gewandeld, gelezen en getuinierd. Bij de Action kocht ik een hoofdlamp zodat ik ook goed kan lezen als het wat donker is en ik een papieren boek lees. Vaak lees ik op mijn telefoon via de Fluister-app, maar de afgelopen weken las ik toch een paar gewone boeken. Manlief klaagde gelijk dat hij verblind werd door mijn hoofdlampje, dus ik ga nu met mijn rug naar hem toe zitten. Haha, lekker gezellig!

Hierbij wil ik je een fijn weekend wensen!

drie jaar

Daar komt Moppie:

Morgen is het drie jaar geleden dat ze in onze badkamer in de wasmand geboren werd. 

😻 😻 😻 😻 😻

Een collega werd deze week zestig en samen met een paar andere collega's ben ik op een avond, op ons werk, de boel wezen versieren. Later in de week gingen we naar een surpriseparty toe, die voor dezelfde jarige collega door haar kinderen georganiseerd was. Het waren een paar feestelijke dagen en de jarige collega kan terugkijken op een onvergetelijke verjaardag!

🥳 🥳 🥳 🥳 🥳

En verder? Man en ik waren op zoek naar vakantiehuisjes in Frankrijk voor onze vakantie in september. Het eerste vakantiehuisje in de Vogezen is geboekt. Het tweede huisje, dat iets zuidelijker in Frankrijk zal zijn, gaan we vandaag boeken.

 We zijn al vaak in Frankrijk op vakantie geweest en nu kijken we weer op een andere manier naar een vakantiebestemming dan vroeger. Nu kijken we of het ergens fijn is om wandelingen te maken, vroeger planden we de vakanties voor de kinderen. En voordat we kinderen hadden reden we gewoon op de bonnenfooi en zagen we wel waar we terechtkwamen. We hadden een tent en omdat we toen ook buiten het hoogseizoen om vakantie hadden, was er altijd wel ergens een camping te vinden waar plaats was. Nu hebben we ook pas na de zomervakanties vrij, maar op de bonnefooi reizen doen we niet meer en we boeken liever van tevoren een huisje. Dan weten we tenminste zeker dat een huisje en de omgeving aan onze wensen voldoen. 

mooie wandeling

Man en zoon zijn met de nieuwe ramen bezig, maar het werk ligt even stil. Zoon is vorige week, tijdens een ander werkje, gigantisch door zijn rug gegaan. Hij is wel gewoon naar zijn werk geweest, maar thuis houdt hij even rust. Zodoende konden manlief en ik gaan wandelen, want die ramen kan man niet alleen doen. 

We gingen gistermorgen al op tijd de deur uit en reden in drie kwartier naar het Belgische Vinderhoute, een dorpje vlakbij Gent.

(Bron: Google Maps)

Een dag eerder had ik daarvoor een route op de computer uitgestippeld: een wandeling door het dorpje, in het bos, in een natuurgebied en langs kastelen.

(Bron: RouteYou)

Ik had al op het www gelezen dat alle kastelen privé eigendom zijn, maar dan nog hoop je hier en daar een glimp van een kasteel op te vangen. Door de begroeiing hebben we er helaas weinig van gezien en onderstaand kasteel is de enige dat ik heb kunnen fotograferen.

Er was nog een ander kasteel dat goed te zien was, maar door mensen op het (privé)terrein heb ik daar geen foto van genomen, want dat vond ik te brutaal. 

Maar goed, Vinderhoute... wij hadden er nog nooit van gehoord en toch zijn we al eerder in die buurt wezen wandelen. Het is een dorp met pakweg twaalfhonderd inwoners en vijf kastelen.

De Sint-Bavokerk dateert uit 1856:

De koster gaf ons een korte uitleg over zijn kerk en het interieur en hij wilde weten hoe het bij ons gesteld is met de pastoors en de katholieke kerken. Wij zijn beiden niet gelovig, maar gelukkig konden we hem er wel iets over vertellen.

Na hem hartelijk bedankt te hebben voor zijn uitleg en tijd vervolgden we onze weg.

We kwamen tijdens de wandeling, in Drongen deze Onze-Lieve-Vrouwekerk tegen:

En wat was er eerst: de kapel of de vluchtheuvel waar het op staat?

🠇🠇🠇

Deze Sint-Annakapel is uit circa 1700 en staat midden op een vijfsprong van wegen. Eigenlijk vind ik een kapel op een vluchtheuvel best wel iets symbolisch hebben. 

We dwaalden door de Vinderhoutse bossen en later ook nog door de Vallei van de Oude Kale, een ander natuurgebied. 

Er zijn daar mooie en goed onderhouden wandel- en fietspaden.

De Van Vlaenderensmolen uit 1905:

In de tuin staat een kapelletje met de Zwarte Madonna erin:

Bij tuincafé 't Wegeltje hadden we onszelf een ijsje beloofd.

Maar manlief had na de wandeling toch meer zin in een biertje. Het bordje waarop stond dat er verse sangria was lonkte naar mij. 

We genoten in de prachtige tuin van onze drankjes. 

Later, op de terugweg naar huis, aten we bij Intratuin alsnog een ijsje.