ja

Man en ik wonen drieëndertig jaar samen. Dat is toch best wel al eventjes... We deelden veel lief en ook veel (groot) leed, maar we bleven altijd van elkaar houden. En nu we ouder zijn, 61 en 60 jaar, zijn we aan een nieuwe fase in onze relatie begonnen. Vandaag zijn we namelijk getrouwd! 

Na al die jaren was het eigenlijk maar een formaliteit en als het aan manlief had gelegen, dan waren we alleen maar even met twee getuigen naar het gemeentehuis gegaan en verder niks, maar dat vond ik nogal erg sober. Een maand geleden stuurden we daarom op de groep-apps van onze broers en zussen een feestelijke aankondiging, met de mededeling dat we gingen trouwen. Omdat we in eerste instantie alleen de getuigen (zoonlief en mijn jongste broer) gevraagd hadden en verder nog aan niemand iets hadden verteld over ons voornemen, kwam het voor iedereen als een hele grote verrassing. 

Ik kocht een jurk, geen officiële trouwjurk maar een lange galajurk. Jasje erover en hakken eronder.

De huwelijksvoltrekking was zo gebeurd en nu zijn we dus echt officieel man en vrouw. 

Toen we terug thuis waren kwamen onze broers, zwagers en (schoon)zussen. We hadden thuis een gezellige morgen met koffie en taart en later een fijne lunch in een restaurant. Het was een mooie dag en achteraf is manlief toch ook blij dat we het wat uitgebreider gevierd hebben. 

Ondertussen zijn de nette kleren weer uit en gaan we gewoon weer verder zoals eerst. Wettelijk gezien is er nu iets veranderd, maar ons gevoel voor elkaar niet.