in de buiten

Vrij vaak vertel ik dat wij in het buitengebied wonen, maar hoe buiten is dat eigenlijk? Onderstaande foto nam ik over van Satellietdataportaal: klik!

Wat je daar omcirkeld ziet, is ons lapje grond van tweeduizend vierkante meter. Er staan een woonhuis en verder twee schuurtjes op. Het land rondom ons perceel is landbouwgrond en de naaste buren wonen respectievelijk op 150, 160 en 270 meter afstand. Toen wij hier kwamen wonen waren alle buren in de omgeving boeren. Ons huis was het enige niet-boerenbedrijf en het is ook nooit een boerderij geweest, zo was het lang geleden een arbeidershuisje. Inmiddels zijn een paar boerderijen ook in het bezit van andere niet-boeren gekomen. De eerdere bewoners werden te oud en trokken naar dorpen in de buurt en de kinderen wilden de boerderijen niet overnemen en hier ook niet meer wonen. De landbouwgrond werd overgenomen door de volgende generatie boeren uit de buurt die wel bleven. De boerderijen werden gewone woonhuizen.

Er zijn mensen die graag op een plek als de onze zouden willen wonen, maar er zijn nog meer mensen die dat niet willen. Zij vinden het te afgelegen en te stil. Toen wij dit huis ooit kochten wist ik ook niet of ik hier zou kunnen wonen en ik gaf het daarom een jaar de kans. Nu wonen we er alweer drieëndertig jaar. Bang om zo afgelegen te wonen ben ik niet, er kan hier net zoveel gebeuren als in een straat in een dorp of een stad.  

In het begin hadden wij veel contact met alle buren, maar daarvan is nu bijna iedereen weg. En al die nieuwe buren? Die kennen we niet, zelfs hun namen weten we niet. We zwaaien naar elkaar en daar blijft het ook bij. Iedereen leeft op zijn eigen 'eilandje' en eerlijk gezegd hebben wij zelf ook geen behoefte aan verder contact. Ik ervaar het ook niet als vervelend of eenzaam. Wij hebben onze eigen familie en vrienden en elders ons werk en dat geldt voor al die nieuwe buren net zo goed. 

Het dichtstbijzijnde dorpje is hier drie kilometer vandaan. Er zijn daar geen winkels meer en als ik om boodschappen wil rij ik naar een ander dorp toe. Het ligt eraan naar welk dorp ik ga, maar hier in de buurt is dat tussen de zeven en de negen kilometer rijden. Als het goed weer is en ik niet veel nodig heb fiets ik soms, maar vaker pak ik de toch de auto. Winkels als Aldi en Lidl zijn hier veertien kilometer vandaan, maar het gebeurt ook wel dat ik daarvoor naar de stad ga en dan is de afstand twintig kilometer.

De boerenbedrijven hebben we zien veranderen. Zoveel vee als hier vroeger was, zo weinig is er nu. Het aantal melkkoeien verminderde sterk vanwege de melkquota, veel mestrunderen verdwenen vanwege het stikstofprobleem. Mest gieren werd gelukkig mest in de grond injecteren. Het spuiten van gif (wij wonen tussen de traditionele boeren) bleef, maar veranderde wel. Landbouwgrond werd soms natuur en het inzaaien met bloemmengsels langs de akkerranden kwam. De gewassen veranderden: zo kwamen er nieuwe gewassen bij, maar er verdwenen ook oude gewassen. De vele konijnen die hier vroeger zaten zijn vrijwel verdwenen, evenals de patrijzen. 

Man en ik zijn nu zestigplussers en ik ga er vanuit dat we hier niet tot het eind van ons leven zullen blijven wonen, mochten we tenminste oud worden. Ik denk dat er een moment zal komen dat het onderhouden van alles niet meer gaat of dat we misschien niet meer kunnen autorijden of dat we van alles gaan mankeren. Er zal misschien een tijd komen dat we net als al onze voormalige buren het gemak van een dorp op zullen zoeken, maar voorlopig blijven we gewoon hier.