Manlief is een roker en natuurlijk heeft dat een hoop nadelen, maar nu bleek het opeens toch ook nog een voordeel te hebben. Zo stond hij iedere avond bij ons vakantiehuisje rokend in het donker buiten, en iedere avond liep er een beest langs. Eerst dacht hij aan een vos en later wist hij bijna zeker dat het om een das ging.
Ik besloot op een avond om ook eens buiten te gaan zitten, met een dik vest aan, want het koelde iedere avond al flink af. Ik zat er nog niet zo heel erg lang toen er een beestje langsliep, een marterachtige denk ik, want in het donker was het niet zo goed te zien. En na een uur hoorde ik een hoop geritsel en kwam er dus echt een das uit het struikgewas tevoorschijn.
Bij Vroege Vogels had ik eens gezien dat ze op zoek gingen naar dassen en dat iedereen die mee op excursie ging, al een hele dag geen deodorant of parfum mocht dragen, want dan zouden de dassen niet komen. En ik zat daar nu gewoon op een ligstoel, met al mijn menselijke luchtjes en een das op nog geen twee meter afstand, die naar hapjes in het grasveld naast me zocht. Af en toe hoorde ik een hoop gekraak als hij een huisjesslak verorberde. Manlief kwam erbij zitten en we konden zelfs met een zaklamp richting de das schijnen.
Wij vonden het heel erg bijzonder, want bij ons in Zeeland zijn geen dassen. De enige keer dat we er eens één gezien hadden was in Zweden: tijdens een wandeling liep er een das opeens voor de voeten van zoonlief. Ik vertelde tegen de host van het vakantiehuisje dat er iedere avond een das in de tuin gezeten had, maar zij vond dassen niet bijzonder. Erger nog, ze was er helemaal niet blij mee, want de dassen (er schenen er twee te zitten) aten al haar courgettes op. Van de tomaten bleven ze af, maar de courgettes bleken ze erg lekker te vinden. Tja, als je zelfgekweekte groentes allemaal opgevreten worden, dan snap ik het wel...
De host merkte op dat we bijna niet in het vakantiehuisje geweest waren en dat was waar. We maakten wandelingen die uren duurden en we gingen een dag naar Straatsburg toe. We hadden daarnaast ook prachtig weer om er op uit te trekken. Als het veel geregend had was het misschien een ander soort vakantie geweest. Het was tijd om afscheid van het huisje en de host te nemen en misschien gaan we nog wel een keer naar ditzelfde huisje terug. Voor ons wandelaars is het daar geweldig en er is nog genoeg te ontdekken. En die das... wij vinden hem wél leuk en alleen daarom zouden we al teruggaan. En dan neem ik ook mijn wildcamera mee.
Onze vakantie was nog niet voorbij en we gingen een stuk verder Frankrijk in.
 |
| (Bron: Google Maps) |
Op de grens van de Jura en de Ain hadden we ons tweede vakantiehuisje gehuurd.
Vroeger was het een stal geweest en nu is het opgesplitst in een vakantiehuis en het huis van de host.
Het huisje staat in bergen op een hoogte van 1100 meter en het ligt best wel afgelegen, maar dat vinden wij niet erg en daar hebben we ook bewust voor gekozen. De wegen zijn hier goed en binnen de kortste keren zijn we in een dorp*.
En zo alleen zijn we hier nu ook weer niet, want dit lieve poezenbeest komt ons iedere dag even gedag zeggen.
*Vorig jaar hadden wij een huisje in Italië in de bergen gehuurd. Een leuk huisje, alleen de wegen daar waren niet zo leuk: ze waren smal en door de bergwanden en de vele bochten erg onoverzichtelijk en aan de andere kant van de weg liep het steil naar beneden. Als er een tegenligger kwam kon je elkaar niet gewoon passeren, dan moest één van de twee achteruit naar een plek met wat meer ruimte, bijvoorbeeld bij de oprit van een huis. Manlief was er nogal nuchter onder, maar ik vond het daar vreselijk.
